วัดระฆังโฆสิตาราม วรมหาวิหาร
สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมชื่อ วัดบางว้าใหญ่ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงปฏิสังขรณ์และยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง และทรงโปรดเกล้าฯ ให้ประชุมสังคายนาพระไตรปิฎกซึ่งอัญเชิญมาจากนครศรีธรรมราชขึ้นที่วัดนี้
เมื่อรัชกาลที่ ๑ โปรดเกล้าฯ ให้ปฏิสังขรณ์วัดครั้งใหญ่ ได้ขุดพบระฆังลูกหนึ่งซึ่งมีเสียงไพเราะมากจึงทรงให้นำไปไว้ที่วัดพระแก้ว โดยทรงสร้างระฆัง ๕ ลูกมาไว้ที่วัดแทน แล้วพระราชทานนามว่า วัดระฆังโฆสิตาราม เมื่อถึงสมัยรัชกาลที่ ๔ โปรดให้เปลี่ยนเป็น วัดราชคุณฑิยาราม ( คัณฑิแปลว่า ระฆัง ) แต่คนทั่วไปไม่นิยมยังคงเรียกกันว่า วัดระฆัง มาจนทุกวันนี้
พระอุโบสถ สร้างในสมัยรัชกาลที่ ๑ หลังคาลดมุข ๓ ชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์และคันทวยที่สลักเสลาอย่างประณีตงดงาม ภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นฝีมือของ พระวรรณวาดวิจิตร จิตรกรเอกในสมัยรัชกาลที่ ๖
พระปรางค์ สร้างในสมัยรัชกาลที่ ๑ ได้รับการยกย่องว่า ทำถูกแบบแผนที่สุด จนถือเป็นแบบฉบับของพระปรางค์ที่สร้างในยุคต่อมา
หอระฆัง ถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของวัด สร้างแบบจัตุรมุขเป็นศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายและรัตนโกสินทร์ตอนต้น ด้านบนแขวนระฆังที่ได้รับพระราชทานจากรัชกาลที่ ๑ จำนวน ๕ ลูก |
ตั้งเป็นหน้าแรก
